Η αξιολόγηση και οι εκπαιδευτικοί

Σύνδεση

Ξεχάσατε τον κωδικό σας (Password);

Για να εγγραφείτε στείλτε μας email admin@tomtb.com

Κεντρικό Μενού

Αρχική Σελίδα Κοινότητες Θεμάτων Άλλα Θέματα Άλμπουμ Φωτογραφιών Λήψεις Αρχείων Ιστοσυνδέσεις Πολλαπλό Μενού Συγγραφείς Δημοσκοπήσεις Τα Νέα μας RSS - ATOM Προσωπικά Μηνύματα Το Φόρουμ της Αποικίας μας Τεχνική & Άλλη Βοήθεια Προφίλ Χρήστη GoogleStats Σελίδες Ο Χάρτης της Αποικίας Λίστα Μελών

Κοινότητες Θεμάτων > Εξουσιαστικά και ομιχλώδη > Η αξιολόγηση και οι εκπαιδευτικοί

Published by Το Μανιτάρι του Βουνού [mtb] on 9/6/10 (219 αναγνώσεις)

Η αξιολόγηση και οι εκπαιδευτικοί

Του Χάρη Ανδρεόπουλου*

«Υπάρχει φόβος να γίνουμε M.I.T (...) Διάβασα ότι το Μ.Ι.Τ. για να κάνει έρευνα δέχεται και χορηγίες ιδιωτικών εταιρειών (...) Ξεπουλιέται η γνώση στο όνομα της ανταγωνιστικότητας... Να αντισταθούμε, μη γίνουμε κι' εμείς σαν κι' αυτούς....». Όσο κι' αν φαίνεται απίστευτο (σε μένα, τουλάχιστον, και σε αρκετούς άλλους συναδέλφους φαίνεται ως απίστευτο...) η παραπάνω τοποθέτηση ακούστηκε στη διάρκεια συζήτησης συλλόγου τινός καθηγητών του νομού μας, που είχε ως θέμα την αποδοχή ή μη του θεσμού της «αυτοαξιολόγησης του σχολείου» που θέλει να εφαρμόσει το υπ. Παιδείας από τη νέα σχολική χρονιά.

Ακούγοντας τη παραπάνω άποψη, ότι ...«υπάρχει ο φόβος να γίνουμε M.I.T.» (πίσω από την οποία - ας μη κρυβόμαστε - ευρίσκεται υποκρυπτόμενος ο φόβος της αξιολόγησης), ομολογώ ότι αισθάνθηκα αμηχανία, καθώς πίστευα και θέλω να συνεχίσω να πιστεύω ότι, ως μια ανοικτή κοινωνία που μας εκφράζει (κατά πλειοψηφίαν, έστω) ο δυτικός πολιτισμός και οι δημοκρατικές του αξίες, τέτοιες σοβιετικού τύπου αντιλήψεις θα έπρεπε να τις θεωρούμε όχι, απλώς, παρωχημένες, αλλά οπισθοδρομικές και τα μάλα αντιδραστικές. Και προσωπικά, δεν το κρύβω, ότι βλέπω με θαυμασμό το «Μ.Ι.Τ.» (πρόκειται για το περίφημο Massachusetts Institute of Technology, (http://web.mit.edu) ένα από τα κορυφαία μη κρατικά - μη κερδοσκοπικά τεχνολογικά πανεπιστημιακά ιδρύματα των ΗΠΑ και του πλανήτη...) και θα ευχόμουν και τα δικά μας πανεπιστήμια να είχαν φθάσει στο δικό του επίπεδο αναφορικώς με τη συμβολή του στην προαγωγή της επιστήμης και της διασύνδεσής της με τη παραγωγή. (Θυμίζω δε εν προκειμένω, απλώς, ότι εμείς, ως χώρα, όχι αυτοκίνητα, ή ποδήλατα, αλλά ...ούτε πατίνια (!) δεν παράγουμε - κι' αυτά τα εισάγουμε). Αλλ' ας αφήσουμε το «M.I.T.» στην ησυχία του κι' ας επανέλθουμε εις τα ημέτερα, σε σχέση με το θέμα της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας.

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Πληροφορούμενος, προϊόντος του χρόνου, ότι πολλά - ίσως τα περισσότερα - αποτελέσματα συνεδριάσεων σε συλλόγους διδασκόντων του νομού μας για την «αυτοαξιολόγηση» ήταν αρνητικά, συνειδητοποίησα ότι, τω όντι, υπήρξε προφητικός (προ 5ετίας, περίπου) o λόγος του Θεόδωρου Πάγκαλου (νυν αντιπροέδρου της κυβέρνησης) ότι «είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης»...

Δεν το λέγω αφοριστικά, την άποψη μου εκφράζω. Οι αγαπητοί συνάδελφοι που υποστηρίζουν το σοβιετικό μοντέλο του κρατικού πατερναλισμού στην εκπαίδευση (και δυστυχώς υποστηρικτές αυτής άποψης βρίσκει κανείς ακόμη και σε παρατάξεις σοσιαλδημοκρατικού και φιλελεύθερου προσανατολισμού, όπως της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ, οι οποίες στα προγράμματά τους τάσσονται - και πολύ ορθά! - υπέρ της αξιολόγησης!), όλοι αυτοί, ενδεχομένως να δυσφορήσουν και διαφωνήσουν με αυτές τις σκέψεις μου, αλλ' ας ησυχάσουν: κι' εγώ διαφωνώ μαζί τους (ελπίζω να μου αναγνωρίζουν αυτό το δικαίωμα).

Εξ άλλου, τις απόψεις μου για το θέμα της αξιόλογησης τις έχω καταθέσει σε χρόνο ανύποπτο, όταν το θέμα δεν ήταν στο δημόσιο διάλογο και όταν στην εξουσία ήταν άλλη κυβέρνηση. Γράφαμε στο υπό τον τίτλο «Αλλαγές στη Παιδεία, τώρα!» άρθρο μας στη κυριακάτικη «Ε» της 11ης Ιανουαρίου 2009 (σελ. 10): «Να ενεργοποιηθεί ο θεσμός της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, με εγγυήσεις αντικειμενικής εφαρμογής που θα συμφωνηθούν μέσα από ένα καλόπιστο διάλογο του υπουργείου με τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας. Τα τριάντα, σχεδόν, χρόνια χωρίς αξιολόγηση έχουν δημιουργήσει στο εκπαιδευτικό σύστημα πολλά μειονεκτήματα, απότοκα της ισοπέδωσης. Έχουν αρχίσει να συνταξιοδοτούνται εκπαιδευτικοί οι οποίοι αξιολόγησαν χιλιάδες παιδιά, αλλά αυτοί δεν αξιολογήθηκαν ποτέ (!), από κανέναν. Φθάνει πια...».

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Μένουμε σταθεροί σ' αυτές τις θέσεις, θεωρώντας ότι απηχούν τη συνείδηση της σιωπηλής πλειοψηφίας των μαχίμων συναδέλφων καθηγητών, οι οποίοι, ασφαλώς, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από την «αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας» (η οποία θ' αφορά συνολικά το σχολείο και τις εκπαιδευτικές δράσεις του), ούτε από την (ατομική) αξιολόγηση.

Οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι ως συνειδητοί λειτουργοί και συνεπείς επαγγελματίες εκτελούν με υπευθυνότητα τα καθήκοντά τους, όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, αλλ', αντιθέτως, «πιστοποιώντας» την ποιότητα του έργου και της προσφοράς τους μέσα απ' τη διαδικασία της αξιολόγησης, μπορούν από άλλη βάση, με ισχυρότερα και πειστικότερα επιχειρήματα να διεκδικήσουν την μισθολογική τους αναβάθμιση (να υπενθυμίσω ότι ο μισθός μας υπολείπεται τον του κλητήρος της Εφορίας;..), αλλά και σε επίπεδο γοήτρου να ανακτήσουν το χαμένο - εξαιτίας της ισοπέδωσης - κύρος τους στη κοινωνία.

Για εκείνους που δεν επιθυμούν (για τους όποιους λόγους) την ανάληψη διδακτικών καθηκόντων, την τάξη, συνεπώς, ούτε την αξιολόγηση διδακτικού έργου, να δοθεί (όπως γράψαμε, επίσης, στο ίδιο άρθρο) το δικαίωμα της μετάταξης σε διοικητικές θέσεις: «Να δοθούν κίνητρα για εθελοντικές μετατάξεις στους εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να μεταταγούν σε υπηρεσίες που δεν έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και να τοποθετηθούν σε αμιγώς διοικητικές θέσεις εντός του υπ. Παιδείας, ή σε άλλα υπουργεία».

ΚΙΝΗΤΡΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑΤΑΞΕΙΣ

Και χαιρόμαστε ιδιαίτερα για το γεγονός ότι στον προσφάτως ψηφισθέντα νόμο 3848 του υπ. Παιδείας περιελήφθη τέτοια (πανομοιοτύπως διατυπωθείσα!) διάταξη (άρθρο 31, παρ. 5), περιλαμβάνουσα για τους μετατασσομένους αυτής της κατηγορίας το κίνητρο της διατήρησης του μισθολογικού τους καθεστώτος (να μπορούν δηλ. να μετατάσσονται χωρίς να χάνουν τα καθηγητικά επιδόματα - περί τα 250 - 300 ευρώ μηνιαίως - όπως συνέβαινε μέχρι τώρα για όσους εκπαιδευτικούς μετατάσσονταν σε διοικητικές θέσεις). Πιστεύω ότι η άρνηση στο θεσμό της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών αποτελεί μέγα σφάλμα που μας εκθέτει και μας προσβάλλει στα μάτια της κοινωνίας, εάν δε λάβουμε υπόψη μας ότι διανύουμε μια εποχή κατά την οποία το μεγάλο ζητούμενο στην παρεχόμενη εκπαίδευση είναι η ποιότητα, τότε η άρνηση αυτή στην αξιολόγηση συνιστά, κατά τη γνώμη μου, πράξη άκρας υποκρισίας.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟΝ «ΑΥΤΟΜΑΤΟ»...

Δεν υποστηρίζω ότι το σύστημα της αξιολόγησης που προτείνει η κυβέρνηση είναι το τέλειο. Έχω και εγώ τις επιφυλάξεις και τις αμφιβολίες μου εαν και κατά πόσο θα είναι αντικειμενικό στην εφαρμογή του. Αν δεν μας αρέσει το σύστημα που προτείνει η σημερινή υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου ας αντιπροτείνουμε ένα καλύτερο, ποιοτικότερο, αντικειμενικότερο, ένα άλλο, εναλλακτικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, πιστεύω ότι η άρνηση δεν μπορεί να είναι πρόταση, πολλώ δε μάλλον αντιπρόταση. Στη σημερινή συγκυρία η άρνηση στην αξιολόγηση αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, πρόταση παραμονής στην ακινησία του πάτου. Μετά από τριάντα, όμως, και πλέον χρόνια απουσίας κάθε ελέγχου στο σύστημα παροχής εκπαιδευτικού έργου επείγει ένα «νοικοκύρεμα».

Τριάντα χρόνια στον «αυτόματο πιλότο» είναι πολλά. Τις συνέπειες της κρίσης (της τρέχουσας οικονομικής, για την οποία σημαντικό ρόλο έπαιξε και η συστηματική - ενίοτε και εκ των ένδον - απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος) ήδη (και πολλαπλώς) τις «πληρώνουμε»...

* O Xάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος - θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr) και καθηγητής Β'/θμιας εκπαίδευσης (Γυμνάσιο Αρμενίου).

ΠΗΓΗ: ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010, http://www.eleftheria.gr/viewarticle. ... ;pid=19&CategoryID=19

--> Κοινότητες Θεμάτων <--

1 Σχόλιο(α)

Voters total: 0

Average: 0

Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτές τις ιστοσελίδες εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι των διαχειριστών ή των συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν είναι υπεύθυνοι για αυτές.

Αποστολέας	Θέμα
admin	Αποστολή: 10/6/10 16:35 Ενημερώθηκε: 10/6/10 16:35
Διαχειριστής Μέλος από: 12/4/09 Περιοχή: Καταχωρήσεις: 90	_RE Η αξιολόγηση και οι εκπαιδευ... Μια πρώτη απάντηση στο άρθρο από τη .. Ρόδο: Οι εκπαιδευτικοί και η αξιολόγηση (09-Ιουνίου 2010) Την στιγμή που το κρατικομοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού βιώνει ακόμα μια κρίση, μια κρίση που αποτελεί εγγενή στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος (1907, 1914, 1920, 1929, 1937, 1949...). Την στιγμή που η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και κρατών από κράτη είναι μια καθημερινή πραγματικότητα. Την στιγμή που που οι παραγωγικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται για να καλύψουν την ανάγκη για πολυτελή είδη μιας ισχνής μειοψηφίας αφήνοντας ανθρώπους να υποφέρουν ακόμα και να πεθαίνουν από την έλλειψη βασικών ειδών ανάγκης. Αυτή την στιγμή υπάρχουν απόψεις που θεωρούν άλλου τύπου πολιτικές αντιλήψεις παρωχημένες, οπισθοδρομικές και τα μάλα αντιδραστικές και που μας ενημερώνουν για τα προφητικά λόγια του Κ. Θ. Πάγκαλου ότι ...είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης... δηλαδή προκύπτει εξ ορισμού ότι ζούμε σε μια αταξική κοινωνία και έχουμε περάσει από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας (sic). Στο δια ταύτα σχετικά με την αυτοαξιολόγηση που προτείνει το Υπουργείο και την προπαγάνδα γύρω από την ανάγκη εφαρμογής της μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όλα γυρίζουν γύρω από ένα σημείο, ότι οι καθηγητές εναντιώνονται στην αξιολόγηση γιατί δεν είναι συνεπείς και συνειδητοί λειτουργοί και η αξιολόγηση δεν τους βολεύει, δογματικά στέκονται σε ένα σημείο, στην κατάταξη των εκπαιδευτικών σε καλούς και κακούς. Δηλαδή η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που εναντιώνεται στην αυτοαξιολόγηση του υπουργείου είναι είτε μη συνεπείς ή και απλά κάνουν πλάτες στους μη συνεπείς συναδέλφους τους! Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η αυτοαξιολόγηση του εκπαιδευτικού και του εκπαιδευτικού έργου είναι αναντίρρητα χρήσιμη. Η αξιολόγηση όμως γίνεται καθημερινά και ελεύθερα από οικονομίστικες αντιλήψεις, γίνεται μέσα από τους μαθητές, από τους γονείς και από τους διδάσκοντες. Τα αποτελέσματα όμως αυτής της αξιολόγησης πάνε χαμένα γιατί στραγγαλίζονται μέσα από μικροαστικούς θεσμούς (βλέπε ρουσφέτια) και οδηγούν απλά σε ένα απλό γενικευμένο συμπέρασμα “κάθε τι δημόσιο δεν αποδίδει”, υπάρχει βέβαια η λύση και λέγεται ιδιωτική πρωτοβουλία, αυτή που το μόνο που δεν υπολογίζει είναι το κέρδος! Μήπως αν διαβάσουμε καλύτερα την προτεινόμενη δομή της προτεινόμενης αυτοαξιολόγησης θα δούμε ότι ακριβώς αυτό που αξιολογείτε είναι το άνοιγμα του σχολείου στην αγορά. (Η χρήση του κτιρίου για δραστηριότητες ή εκδηλώσεις από άλλους φορείς, χρήση χώρων εκτός σχολείου για μαθήματα, δραστηριότητες ή εκδηλώσεις του σχολείου, ο Δήμος ή η Κοινότητα να υποστηρίζει οικονομικά το σχολείο, ο Σύλλογος Γονέων/Κηδεμόνων να ενισχύει οικονομικά το σχολείο). Ένα σχολείο με το όνομα μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρίας που θα χορηγεί τα έξοδα του σχολείου, αυτό είναι το σχολείο όραμα της αυτοαξιολόγησης όπως αυτή προτείνεται από το υπουργείο. Αυτό το σχολείο θα μάθει σίγουρα στους μαθητές τις κατάλληλες γνώσεις και δεξιότητες για να διαπρέψουν στον εργασιακό τους βίο. Αυτό το σχολείο όμως θα τους μάθει για την έννοια της υπεραξίας; θα τους μάθει για την ελπίδα κυριαρχίας της ελεύθερης δραστηριότητας αυτοσκοπού έναντι στην καταναγκαστική εργασία; θα τους μάθει την έννοια της δημοκρατίας; Το εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχει για να ικανοποιεί τις ανάγκες του κοινωνικοοικονομικού συστήματος, σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο το σχολείο έφτασε σήμερα σχεδόν στην τελειότητα. Οι μαθητές τελειώνοντας την δευτεροβάθμια εκπαίδευση δυστυχώς (ή ευτυχώς) δεν γνωρίζουν τα βασικά τους εργασιακά δικαιώματα , δεν γνωρίζουν τις δυνατότητες συνδικαλιστικής δράσης, δεν γνωρίζουν ότι δεν έχει γραφτεί το τέλος της ιστορίας του ανθρώπου. Εδώ ακριβώς οι εκπαιδευτικοί που πιστεύουμε σε μια καλύτερη κοινωνία δεν θα σκύψουμε το κεφάλι. Θα παλέψουμε σε αυτές τις δύσκολες εποχές για ένα αναβαθμισμένο δημόσιο δωρεάν σχολείο που να καλύπτει τις ανάγκες των μαθητών και όχι της ελεύθερης αγοράς και ας ξέρουμε ότι με αυτό το τρόπο θα ρίξουμε την βαθμολογία της σχολικής μας μονάδας (Κριτήριο αυτοαξιολόγησης: Αναλογία πραγματοποιηθεισών ωρών διδασκαλίας προς προγραμματισμένες ώρες διδασκαλίας κατά τμήμα και μάθημα, σε μηνιαία & ετήσια βάση). Θα δώσουμε όμως στους μαθητές το μάθημα πως υπάρχει ελπίδα πέρα από τον σημερινό ανασφαλή τρόπο ζωής, την κοινωνία της ανεργίας και της ελαστικής εργασίας. Η άρνηση της αυτοαξιολόγησης αποτελεί από μόνη της μια πρόταση, μια πρόταση που αναδεικνύει το αδιέξοδο του σήμερα και την ανάγκη για μια ριζική αλλαγή και όχι τα μπαλώματα στο σάπιο σκαρί της καθημερινότητας. Είμαστε στον πάτο του βαρελιού η μόνη λύση για να βγούμε είναι να αναποδογυρίσουμε το βαρέλι. Παύλου Ιωάννης, εκπαιδευτικός, 1ο ΕΠΑ.Λ Ρόδου. pavlou_g@otenet.gr ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank10_6_10_0124.php



Sunday, September 5, 2010 \| Σύνδεση